Life is good

Waar zal ik beginnen?

Bij gister? Of eergister? Toen jij druk bezig was in je huisje in Eindhoven en ik me hier in Vlissingen af begon te vragen of je nog ooit wel tijd voor mij zou hebben en de moed me in mijn schoenen zakte... Want als ik van één ding zeker ben dan is het dat ik wil leven, voort wil leven, uit liefde voort wil leven... maar dan wel met jou!

Ik zie een leven zonder jou niet voor me. En daar ga ik me ook niet op richten. Vanuit mijn geloof/ weten dat de wet van aantrekking werkt, zou dat niet handig zijn.

Maar soms ben ik bang... bang jou te verliezen en daarmee ook mijn levenslust.

 

Ok... ik ben begonnen...

Begonnen met schrijven... begonnen met te uiten (in meer dan de paar woorden die ik zeg als ik hardop spreek) wat er in me leeft; wat ik denk en hoe het in mijn hoofd er aan toe gaat soms. Dit ben ik. Dit is mijn bewustzijn. Dit is mijn ware Zelf dat spreekt.

 

Poehee... grappig!

 

Steeds meer leer ik te delen.

Te delen waar ik voor sta, wat mijn wensen en verlangens zijn; te delen waar ik wil komen in de toekomst die nog voor ons ligt; te delen wie ik in essentie ben.

 

Jarenlang heb ik gezwegen; was ik bijna apatisch en kwam er bijna niets uit me. Jij hebt die periode niet meegemaakt (gelukkig niet) maar het was op zijn zachtst gezegd niet fijn.

 

Steeds weer worden opgenomen en opgesloten als ik dicht bij meZelf was.

Om dan weer uit het ziekenhuis te worden ontslagen... verder van meZelf dan voor of tijdens een opname.

 

Ik zou het niet over willen doen. Maar door die periodes en andere situaties in relaties die verre van bevredigend waren, ben ik nu me zo bewust van het geluk en de liefde die ik nu voel en ervaar.

 

Dat komt door jou lieverd. 

En door mij.

Door ons.

 

We zijn zo'n lekker setje.

En ik hoop dat jij dat ook nog steeds zo ervaart.

Al ben ik soms bang, als je even niet genoeg naar mijn zin in de buurt bent, of belt of wat dan ook,

dat jij daar inmiddels anders over denkt.

Maar dat is mijn onzekerheid, zoals men dat dan noemt.

En dat is waar.

Ik ben soms onzeker... over mezelf, over of dit wat wij hebben zo mooi blijft tot één van ons er niet meer is en soms ook

of je voor de rest van je leven genoeg aan mij zal blijven hebben.

En soms... als ik eerlijk ben... denk ik dat over mezelf ook.

Want feit is dat we allebei een best omstuimig leven achter de rug hebben, in relatie en/of sekssfeer.

 

Maar ik hoop het zo schatje.

Ik hoop dat we elkaar zullen blijven voorzien en tegemoet komen aan elkaars wensen en verlangens en aan elkaars zijn.

Vanuit de grond van mijn hart of vanuit mijn tenen of vanuit mijn ziel of weet ik veel waar het vandaag komt...

Eén ding weet ik zeker...

 

Ik wil uit liefde voortleven... samen met jou!

 

Je bent mijn leraar, mijn maatje, degene bij wie ik 100 % meZelf ben en durf te zijn en daar voel ik me door jou juist om gewaardeerd. Jij ziet echt wie ik ben en je maakt dat ik me goed voel met wie ik ben.

Je wil nooit dat ik je bedank. Dus laat ik het dan maar algemeen houden. En hierbij zeggen dat ik daar ongeloofelijk blij en dankbaar voor ben.

Nooit eerder heeft iemand mij zo in mijn kern gezien en geraakt.... en mij zo gewenst en gezien en gehoord laten voelen

En it feels so good!

 

Vanmiddag, toen ik zoals iedere dag opschreef wat ik wilde doen vandaag, schreef ik dat ik jou een liefdesbrief wilde sturen.

Ik denk dat als ik dit heb geplaatst straks, dat ik dat dan wel heb gedaan...

Ja toch?

 

En... ik schreef ook dat ik een liefdesbrief naar meZelf wilde sturen. Want het heeft ff geduurd. Maar ja... inmiddels ben ik wel zover dat ik kan zeggen en schrijven dat ik van MeZelf houd. Hoe onzeker ik soms ook kan zijn of hoe rot is soms nog oever mezelf kan denken... ja, ik houd (ook) van mij.

 

En daarom, en dat is veranderd nu, is mijn angst ietsiepietsie minder om jou ooit te verliezen.

Want, zoals eigenlijk altijd, geef jij me (bewust of onbewust?) steeds weer kansen om te groeien

(ja ook in de breedte door je lekkere eten :-) )

Want steeds weer gebeuren er dingen door jouw aan-of afwezigheid waardoor ik meZelf ontwikkel.

 

Ook de afgelopen dagen weer. Door goed voor meZelf te blijven zorgen en niet weg te kwijnen van verdriet en/of te gaan doemdenken ben ik echt weer een stukje verder gekomen, steviger geworden en geloof ik nog meer in de wet van aantrekking.

 

En wat ik wil aantrekken is very simpel.

Ik wil gewoon een lekker Leven hebben, genieten... en de bijbehorende hobbels en bobbels nemen als ze op ons pad komen en er sterker uit komen.

 

Maar ik wil geen echte shit meer...

Dit roosje heeft mest genoeg gehad voor de rest van haar bloeiperiode.

En ik denk dat hetzelfde voor jou geldt.

 

Vreemdgenoeg heb ik nu niet zoveel moeite om dit nu 'online' te gooien...

Dat had ik voorheen altijd wel als ik iets publiceerde...

 

Maar ik heb vertrouwen...

In jou

in mij

in ons

in het geheel

 

En zoals we vaker zeggen tegen elkaar...

'Komt goed!'

't Is al goed!'

 

Life is seriously worth it!

 

En mijn Leven delen met jou is de AHa-bonus waar ik altijd intens naar heb verlangd.

 

En dat maakt het Leven oneindig veel mooier dan dat ik me toen op hoopte.

 

Life is better then good!

 

Met geen pen te beschrijven. En ook niet al tikkend op de computer.

(Of misschien ben ik niet zo'n begaafde schrijfster :-) ).

 

Anyways...

vanavond lekker gespaced... puur natuur... en grappige filmpjes gemaakt op één van onze liedjes.

Een geliktere (maar ook echt wel toffere versie (vind ik zelf) zal ik straks hier ook proberen te plaatsen...

Als je hem kan zien... is het gelukt :-)

 

Zoals ik je net in een appje schreef...

 

'zelfs zonder jouw lijfelijke aanwezigheid heb ik het fijn met je...'

 

(desalwelteplus wordt jouw lijfelijke aanwezigheid binnen afzienbare tijd en in de toekomst wel ernstig op prijs gesteld)

 

Nou... de dag is bijna om.

 

Het was weer een heerlijke Hans en zijn Grietje-dag!        dag!